Zelfwaardering

Soms ben ik aan het schilderen en merk ik dat ik een soort haat-liefde verhouding heb met het beeld dat ontstaat. Dan gaat het schilderij iedere keer weer voor langere tijd aan de kant. Tegelijkertijd blijft het aan me trekken en komt er stap voor stap iets bij. En als ik eerlijk ben, zijn dit de interessantste om te maken. Ik weet dat ze me iets te vertellen hebben dat ik (nog) niet kan of wil horen. Het zijn puzzeltjes.

Dit is zo’n schilderij……

Ik heb vaak staan kijken naar deze gebogen dame met de lach op haar gezicht. Vaak gedacht alles over te schilderen en opnieuw te beginnen. Wat trok me in haar zo aan en stootte me tegelijk af? En dan is er ineens het moment dat ik het zie.

Deze vrouw buigt zover dat ze een stok nodig heeft om zich staande te houden. Het ziet er oncomfortabel uit, maar ze blijft er bij lachen. Waarom buigt ze zover? Omdat ze anders niet binnen het kader past…..

De slang die zich meestal plat over de grond beweegt, richt zich hoog op. Als om te laten zien: Richt je op! Ga staan! Neem je ruimte in!

Wie dien je er mee als je jezelf klein probeert te houden? Hoe waardeer je jezelf?

Dat is wat ik gespiegeld kreeg door dit schilderij. Het deel van mij dat zich aanpast om binnen de kaders te blijven. Om aardig gevonden te worden, niet lastig te zijn, niet teveel ruimte in te nemen, enz. (En dus met de innerlijke overtuiging: ‘ik ben niet aardig’, ‘ik ben lastig’, ‘ik ben te aanwezig, neem teveel ruimte in’.) Al het ongemak weglachend. Vele jaren was dit mijn overlevingsstrategie tot ik van mezelf begon te houden ….

Inspiratie en bekrachtiging vond ik onder andere in Marianne Williamsons boek – ‘Terugkeer naar liefde’:

Onze diepste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze diepste angst is dat we immens krachtig zijn.

Het is ons licht, niet ons duister, dat ons het meest beangstigt.
We vragen ons zelf af;
Wie ben ik, om briljant, slim, talentvol en prachtig te zijn?

Maar wie ben jij om dat niet te zijn?
Je dient de wereld niet met valse bescheidenheid.
Er is niets verhevens in, jezelf klein te maken,
zodat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen.’

Van kou-kleum naar spelend als een kind

Ik houd van lekker warm. Warme sokken, truien, vesten. Warm weer. Warm eten. En toch besloot ik deze zomer koud douchen uit te proberen. 

De eerste keer voelde als een overwinning. De keren daarna viel het niet mee. Iedere keer als ik naar de douche ging hoorde ik een stemmetje in mezelf: 

“Vandaag maar niet koud, want: …… 

Ik ben moe ….. , Ik voel me niet helemaal lekker ……. , ik denk dat het niet goed is al die kou…….. “ 

Ik hoorde het mezelf zeggen en was me ineens bewust dat dit de saboteur in mij is, die ik ook in andere situaties tegen kom. Mijn mantra werd: “Speel er maar mee”. 

Ervaren wat het koude water met me deed.  

Toen ik er mee ging spelen kwam het kind in me naar boven. Ik had echt lol om mezelf als ik weer over de drempel moest. Als ik mezelf over probeerde te halen om toch maar weer warm water te nemen. Ik stond dansend onder de koude straal. Ik voelde het kippenvel. Genieten als een kind dat speelt in een fontein, waterval, de regen, een sneeuwbal in je gezicht. 

Inmiddels vind ik een koude douche heerlijk verfrissend en activerend.  

Het experiment met koud douchen heeft me inzicht gegeven in mijn zelf-saboterende gedachten, het heeft mijn doorzettingsvermogen vergroot en ik heb plezier. 

Die kleine saboteur is mooi van een koude douche thuis gekomen 😊 

Mezelf ‘leeg’ gegeven

Gisteren was ik HVO lessen aan het geven op een basisschool. Bij de vierde groep leerlingen werd ik me er van bewust dat ik geïrriteerd was. Ik stoorde me aan de drukte van de kinderen, ze waren te luid, te beweeglijk, te weinig gefocust. Dat vond ik …..

Ik voelde frustratie en onrust in heel mijn lijf. Regelmatig is mijn impuls dan om in de controle te schieten. Dan wordt ik streng, ga strak begrenzen, enz. Maar gisteren kwam het gevoel zo bewust binnen dat ik in staat was om gewoon eens even te blijven zitten en waar te nemen wat er in mij gebeurde. En om te kijken naar wat de leerlingen nou eigenlijk deden.

In mijzelf :
Mijn “ik-wil-alles-goed-doenertje” was duidelijk hard aan het werk geweest. Ik voelde hoe ik mezelf in de eerste drie lessen ‘leeg’ had gegeven. Ik was heel hard aan het werk geweest om alles ‘goed’ te laten verlopen, maar niet verbonden aan mezelf.

Bij de leerlingen:
Toen ik zo eens een stapje terug deed door niets te doen en alleen maar te kijken, zag ik vooral plezier en betrokkenheid bij de leerlingen. Ze waren heel enthousiast aan het werk.Ik zag mezelf ineens als de figuurtjes op deze foto van een kunstzinnige opdracht die ik een aantal jaar geleden deed op De Kleine Tiki. De opdracht was:
Verbeeld in klei:
·      Geven zonder gecentreerd te zijn
·      Het centrum komt dichter bij
·      Het gecentreerd zijn is er helemaal
·      Vanuit mijn centrum ga ik voorzichtig weer schenken
·      Ik schenk gecentreerd en ben helemaal bij jou

Gisteren voelde ik me eerst als het linker figuurtje, compleet leeg. Door dit bewust te worden, even ‘op mijn handen te gaan zitten’ en me terug te verbinden met mezelf kon ik de les na een paar minuutjes weer oppakken als het rechter figuurtje: opgeladen, gecentreerd en met volle aandacht bij de leerlingen. Geven kost dan geen energie.

Innerlijke panter

Vandaag laat mijn criticus zich horen. Ik ken haar goed en begroet haar hartelijk. “Hé, daar ben je weer, vertel! Waar zit je mee?”

“Ik doe niet genoeg! Ik werk niet hard genoeg! Ik doe niet de goede dingen! Ik laat me afleiden! Ik laat me verleiden! Het wordt nooit iets!”

Tja, wat te doen…… In mijn gedachten verschijnt het beeld van de poema die ik een paar jaar geleden schilderde en ik heb de tekst die aanleiding was voor deze schildering er weer eens bij gezocht.

Het is deze tekst van Susanna Tamaro uit het boek Lieve Mathilda.

“Als ik op mijn tachtigste in staat ben om mijn rug te buigen, dan wil dat zeggen dat ik ook in staat ben om mijn gedachten te buigen, dan wil dat zeggen dat ik me nog kan verwonderen, dan wil dat zeggen dat ik in de loop van de jaren in plaats van te oordelen heb weten te luisteren, niet gevoelig ben geweest voor de verleiding van macht, dat ik mijn lichaam zuiver heb weten te houden.

Dat wil zeggen dat ik vertrouwen heb gehad in het goede dat er is in mijn lichaam, in het goede dat er is in mijn geest en dat ik beide heb verzorgd met respect en aandacht, heb opgekweekt als een unieke plant. In ieder van ons schuilt kracht, waardigheid, energie;

In ieder van ons huist een kleine, prachtige panter die wacht om naar buiten te komen.”

En met de kracht van deze panter in mij kan ik mijn criticus ontvangen, naar haar luisteren en verstaan wat ze me wil zeggen: “Ik vind het spannend”. En dat mag.

Wat wil ik?

Afbeelding van Gert Altmann via Pixabay

Ik kwam deze post van Patricia van Straten tegen op LinkedIn en deel hem graag omdat het hier voor mij om gaat in mijn leven: wat wil ik wèl en waarom wil ik dat. En dan naar wat daarbij gevoeld wil worden.

Wat?

Uitspreken wat je wilt. Zo kan de hoe zich ontvouwen en hoeven we slechts ontvankelijk te zijn voor wat zich aandient. Openstaan, in vertrouwen. Continu zeggen en bezig zijn met wat je allemaal niet wilt (ook wel klagen genoemd) is gelijk aan heel hard niet willen denken aan een roze olifant. Of een paarse krokodil. Dan is dat wat binnenkomt.

Uitspreken wat je wel wilt is voor velen een uitdaging. In trainingen bijvoorbeeld vragen we altijd wat mensen eruit zouden willen halen. Mogelijke antwoorden: niet meer zoveel piekeren, niet meer zo gespannen zijn of minder boos reageren. Hier begint de verandering. Draai het eens om.. wat wil je wel.

  • Niet meer zoveel piekeren, is vertrouwen.
  • Niet meer zo gespannen zijn, is ontspannen.
  • Minder boos reageren, is meer rust. Of geduld.

Het verschil in woorden is direct voelbaar. Probeer maar ‘s. Wat je voelt is een verschuiving in trillingsfrequentie. Hoe hoger we trillen hoe lichter we ons voelen; rustig, vrolijk, fysiek en emotioneel gemak. Lage frequenties uiten zich in stress en angst, en voelen zwaar. Neerslachtig. Positief versus negatief. Is overigens iets anders dan goed of slecht. In een wereld van energie, vibratie en aantrekking.

Wat wil je wel. Om de wat extra (aantrekkings)kracht bij te zetten, is de waarom onmisbaar. Waarom wil je wat je wilt.

  • Waarom wil je meer rust.
  • Waarom wil je meer vertrouwen.
  • Waarom wil je meer geduld.

Dan komen we bij de kern. Voelen. Uiteindelijk willen we ons goed voelen, blij voelen, gelukkig zijn. Met onszelf en met de mensen om ons heen. Ontspannen, in vertrouwen. Heel aantrekkelijk💫 Tot de kern, door alle geconditioneerde lagen; fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel. We gaan diep. Maar dan heb je wel wat. Jouw wat. 💜 ‘Follow your bliss’

  • Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

Link naar de bijdrage op LinkedIn:

https://www.linkedin.com/posts/patricia-van-straten-7050538b_wat-uitspreken-wat-je-wilt-zo-kan-de-hoe-activity-6968820984216793088-fhxn?utm_source=share&utm_medium=member_desktop